... en blijven we niet wat meer hangen op de kleine wegen hier bij ons?" vroeg Peter zich luidop af op onze eerste living-talk. Tja ... een oneliner die toch even blijft hangen.
Kan je niet volgen? geen nood. 
Lees gewoon verder ;-)

 Peter vertelde ronduit over zijn hele zoektocht als mens naar de medemens en zo ook een beetje naar God. Want God, die kent hem niet, misschien wel van naam, van idee, maar toch niet écht. Maar de mens wel. En het was altijd zijn binnenste verlangen om bij de mensen te kunnen zijn. Zo verliet hij zijn door en door socialistisch gezin; kon hij totaal onbevangen en zonder (bijna) enige voorkennis de bijbel ontdekken (wat hij een enorm voordeel vond); trad hij in bij de Dominikanen om te kunnen "verkondigen" (en dat kan je op zovele verschillende manieren); studeerde natuurlijk filosofie en theologie, maar ook filmregisseur in Parijs en psychologie. Niet voor de titels, maar om zo beter "bij de mensen" te kunnen zijn.

De kerk werd dan ook zijn leefplek. Niet de kerk van Rome, van een apparaat, van wat dan ook, ...  maar wel die van mensen die, geboeid door dat boek, die bijbel daar, gemeenschap proberen te vormen. Hij vindt het wel heel spijtig en heel ontgoochelend, dat hij heel veel van zijn tijd moet steken in die "Kerk van Vroeger", en veel te weinig in de "kerk van morgen, en die van over 5 jaar".
"Waar die zal zijn?" werd er o.a. gevraagd. 
"Daar waar jullie - en daarmee wees hij effectief in onze richting - samen komen om gemeenschap te zijn en om te delen in Zijn naam (ook dat kunnen jullie, zei hij nog, daar heb je mij als dusdanig niet voor nodig)."
"Gaan we dan niet "naast" die Kerk iets ontwikkelen? Zo van: ik vind je niet goed, dus ik doe het op mijn eigen manier? En hebben wij soms die Kerk niet nodig? "
"ja .. en neen. Wat bedoel je met kerk hé? ;-)  Als mensen spreken over kerk, dan nemen ze na 5 seconden al de snelweg naar Rome en vergeten ze te kijken naar al die kleine groepjes, die kleine plaatselijke initiatieven, die gewone dagelijkse "warm-hartelijke" gebeurtenissen. Daar is de kerk. Die van Rome, god ja, die is er, maar die interesseert mij eigenlijk niet zo ...  En struktuur, dat heb je altijd wat nodig"

En dan was er nog het opmerkelijk verhaal over Lourdes. Peter werd in de jaren 80 naar Lourdes gestuurd. Dat zag hij eigenlijk niet zo zitten. Hij vertrok dan ook met de ingesteldheid dat "hij zich zeker niet zou inlaten in dat Lourdesgebeuren!" ... Maar Lourdes heeft hem gepakt. En vandaag de dag mogen ze hem als het ware alles afpakken, maar Lourdes nooit!
Waarom? Niet voor die verschijningen van Maria, niet voor al die kaarsen - hij heeft er zelfs nog nooit 1 gebrand - niet voor dat water om te genezen ....maar omdat daar mensen echt mens voor elkaar blijken te zijn. En dàt is het echte wonder van Lourdes voor Peter.

"Waarom zouden wij dan eens, bv als helper, naar Lourdes moeten gaan?" vroegen we hem.
"Om het vertrouwen van oudere mensen in God te ontdekken;
om eens zelf eens een "wonderlijk" mens te zijn voor iemand anders door hem te helpen, door er eens naast te gaan zitten en te vragen "hoe is het?", door ...;
om als groep op stap te gaan en zo samen wat kerk te zijn;
en om 's avonds een goei pint te pakken en plezier te maken!"

En Peter pakte zijnen Duvel, dronk zichtbaar genietend en zag dat het goed was!

Dankjewel, voor alles, Pepe!

en wij kijken uit naar de volgende living-talk ... vergeet het niet, vrijdag den 13de   november!

Er is ook een zetel voor jou!