en keken zo op deze 2de Living-Talk met groeiende verwonderende ogen naar de film. Soms kon je echt een speld horen vallen, op andere momenten zagen we bij enkele tranen van ontroering. Het was duidelijk: deze film pakte ons. In de bespreking nadien bleek waarom.  Wil je het weten? ... lees verder ;-) en ontdek ook nog enkele muziekfragmenten en een interview met de regisseur.

  As it is in heaven is immers niet zomaar een film. Uit een klein onderzoekje bleek dat deze film 1) heel veel nominaties voor prijzen gekregen had, echt heel veel, maar nooit één prijs gekregen had! en 2) dat in Sydney, je weet wel, "onze" stad ;-)" deze film de langst lopende film ooit is.  Raar, maar waar! Waarom dan?

Enkele gedachten uit onze babbel:

 - de film bevat eigenlijk heel veel cliché's: allemaal verschillende situaties die al zo vaak gebruikt worden, en die elk op zich ook de inhoud van een gehele andere film zouden kunnen vullen. Bv een man die al jaren lang gepest wordt omdat hij zwaarlijvig is en hoe erg hij er onder lijdt; een vrouw die door haar man wordt geslagen maar naar de buitenwereld toe een gelukkig huwelijk heeft; een man die zichzelf in zijn beroep zo erg heeft voorbijgelopen dat hij nu beslist om het anders te gaan doen ....
Maar al deze cliche-verhaaltjes worden in deze film samengebracht tot 1 groot verhaal dat steeds opnieuw verrassend uit de hoek komt.

- de film is duidelijk een christelijke film, werd er geopperd. Vele elementen van het christelijk geloof kan je er in terugvinden: liefheben, vergeven, bidden, zonde ... zonder dat het eigenlijk "als een christelijke film" wordt voorgesteld.

- de inhoud van de film gaat over "liefhebben". Dat is wel duidelijk. Maar de verschillende mensen die in de film naar een nieuwe of herbeleefde liefde groeien moeten ze eerst allemaal eerst hun verleden / situatie leren "los te laten". En dit is soms wel voor hen heel pijnlijk , een pijn die je als kijker ook mee ervaart.

- gelijktijdig gaat de film ook over "gelukkig zijn", dat alleen maar te vinden is wanneer je je zelf kan en mag worden. Wanneer je je eigen "toon" kan zingen. Dit wordt prachtig in het verhaal uitgewerkt door de nieuwe manier van zingen die hen wordt aangeleerd door onze dirigent, de hoofdpersonage. Hoogtepunt in de film is dan ook Gabriëlla's song en de zuivere klanken (je kan het moeilijk een lied noemen en toch is het prachtig) van de vele tientalle mensen op het einde van de film.

- "wanneer kan je zeggen dat je van iemand houdt?" wordt in de film gesteld. Wanneer je bewust hem/haar vaak in je gedachten hebt;  bewust ervaart dat je je gelukkig voelt als je bij hem/haar bent;  wanneer je eindelijk vrij en zonder enig moment van angst of aarzeling, kan zeggen: ik hou van jou.

- in de film is er een hele discussie over "zonde". Dat zonde zeker een persoonlijk invulling krijgt, voelden we wel allemaal aan. Het heeft zeker iets te maken met "niet jezelf in al je schoonheid zijn" en daardoor anderen kwetsen, pijnigen ....  Maar of je zomaar altijd zonde mag invullen vanuit je persoonlijk standpunt was niet zo duidelijk; heeft de andere (bv wie je liefheeft) ook niet een inbreng?  

- dat de film ook over verrijzen gaat is misschien niet zo opvallend, maar toch wel aanwezig. Vooreerst in een kort fragmentje waarin Lea de dirigent zegt dat zij "zijn vleugels" kan zien (de moeite waard om dat fragment alleen eens terug te bekijken) en natuurlijk op het einde van de film als onze dirigent sterft terwijl het koor zingt ... als een graankorrels sterft.

Er waren nog vele andere gedachten en gesprekspunten. Te veel om allemaal hier te vertellen. Misschien kan je zelf er volgende keer bij zijn, dan moet je niets missen ;-)
11 december! juist ja, alweer in onze living!

2 filmpjes: prachtige filmfragmenten op het themalied én een intervieuw met de regisseur Polak