Bert van het B-Fast-team begon op onze Living-Talk te vertellen over zijn week in Haïti . En al onmiddellijk hingen we aan zijn lippen, te luisteren wat “solidariteit” heel concreet betekent:  na uren moeizaam en met zwaar materiaal werken, 3 mensen onder de enorme massa puin en ingestort  beton “bevrijden”! Hij was er terecht fier op! Lees verder het verslag van deze enorm boeiende en pakkende getuigenis, geïllustreerd met foto's en film!

Op de middag van woensdag 6 januari kwam het telefoontje uit Brussel bij Bert binnen. Enkele uren later zat hij reeds gepakt en gezakt, in Melsbroek te luisteren naar de eerste grote briefing. Hij zou, na jarenlang training en opleiding, voor de eerste keer in zijn leven, vertrekken op B-Fast-missie naar Haïti. De adrenaline begon te stromen.

De vlucht naar Haïti duurde vele uren, en dan nog 2 uur rond de hoofdstad rondtoeren omdat ze geen toelating kregen om te mogen  landen. Ondertussen bekeken ze vanuit de kleine vliegtuigraampjes al de enorme ravage van de verwoestende aardbeving. Eindelijk konden ze landen en haalden ze zelf al hun materiaal uit het vliegtuig.. De foto’s die Bert projecteerden, lieten ons  zien dat dit enorm veel was: van grootse ziekenhuistenten, zwaar beton- en boormateriaal, verschillende generatoren, een heel communicatiecentrum tot een heus  waterzuiveringstation! Er werd onmiddellijk gezocht en onderhandeld met een Haïtiaan die een grote zware truck bezat. En dan … écht op missie de stad in, naar een sector dat aangeduid was door de coördinerende  Ijslanders.  Het team, “ons” team, begon aan hun opdracht: op zoek gaan naar “overlevenden” onder de enorme ravage. En een ravage was het! De vele visuele beelden die Bert bij had vertelden dit ons overduidelijk. Gewoonweg niet in te beelden hoe een betonnen building van enkele verdiepingen hoog, door een aardbeving herleid kan worden tot een lasagna!

De honden onderzoeken dan eerst het puin, snuffelen naar de specifieke geur van levenden en lopen voorbij aan de duizenden dode lijken. Nadien kruipt letterlijk het team zelf onder het puin, tussen de spleten en de op instorting nabij hangende balken en scheefgetrokken betonijzers. Geregeld voelden ze naschokken en houden ze even halt, hopend dat hierdoor niets verder instort. De beelden spreken duidelijk voor zich: dit is gevaarlijk!

Eindelijk hoorden ze een signaal van leven! Het eerste leven wordt gered: een kind nog wel! Vreugde bij het team, applaus van de lamgeslagen bevolking en internationale persbelangstelling: de Belgen zijn de eersten die iemand redden. Doorheen de woorden voelen wij nog steeds een beetje de emotionele vreugde van Bert.

In de namiddag krijgt zijn team het bericht dat er op een andere plaats signalen van leven zijn. Samen met een dokter, een verpleger en nog 2 andere helpers trekken ze ernaar toe.. Een vrouw totaal geklemd onder betonblokken wordt gevonden. Gelukkig spreken ze hier ook Frans, en is er communicatie mogelijk. Bert spreekt woorden van aanmoediging, de vrouw reageert emotioneel en grijpt hem vast. Telkens hij even weg wilt gaan, houdt de vrouw zich vast. Hij moet tussen het harde werken door, ook nog een hele psychologische ondersteuning geven. Het wordt stilaan donker. De consignes van de chef waren duidelijk: bij nacht onverbiddelijk terugkeren naar het kamp, uit veiligheid voor het team …. Maar de vrouw is nog niet bevrijd! Zij wordt dan maar volledig “plat gespoten” onder de medicamenten met eerst de belofte de volgende dag terug komen. 
Samen met de anderen, rijdt Bert terug naar het kamp. Maar ook op het kamp ontvangen ze het bericht dat ze  alles en iedereen moeten achterlaten. Dan maar naar de luchthaven, aan de rand van de startbaan, in openlucht. Met het geronk en de stank van de motoren poogt het team eerst wat te eten en dan wat te slapen.

Bij de eerste lichtstralen staat Bert op. De vrouw ligt immers op hem te wachten op redding! Terug met de grote truck, laverend tussen de vele lijken en verdwaalde overlevenden, naar die ene plaats. De vrouw is heel blij hem terug te zien. Opnieuw peptalk, opnieuw proberen de betonblokken weg te halen. Maar deze die over de voet ligt, wijkt niet. De tijd dringt. De vrouw kan dit niet lang meer aan. Er moet iets gebeuren. Bert praat met de doctor en de verplegers, met de echtgenote van de vrouw, met zijn medehelpers en … beslist te kiezen voor het leven. De voet moet ter plaatse geamputeerd worden.  Bert verwijdert de voet met een stanleymes en een zaag… gruwelijk misschien, maar beter een levende vrouw zonder een voet dan een dode met. Nadien wordt ze onder applaus op een brancard naar buiten gebracht en vervoerd naar het Belgisch veldhospitaal om er de verdere noodzakelijke zorgen te krijgen. Alweer iemand gered. Bert is blij met zijn ondertussen “gekende” vrouw: Marie Jeanne!

Nog vele andere verhalen vertelt Bert ons op deze Living-Talk:  over de gruwel, maar ook over “de enorme vriendschap die tussen de vele werkers van B-Fast bestaat; over zijn komend bezoek aan de koning, over zijn toekomstige trainingskampen, over … We stellen ook vele vragen. Of hij dit allemaal gemakkelijk van zich kan afzetten? Of hij graag terug zou gaan? Of zijn werk de moeite waard was? Of ... Het raakt me steeds opnieuw met hoeveel passie Bert vertelt, hoe blij is om dit voor anderen te hebben kunnen en te mogen doen.

Uiteindelijk drinken we een pint, en nog een. Maar ondertussen projecteert Bert verder de ene foto na de andere. Hij kan het niet laten zelf voortdurend te kijken naar "zijn" mensen, "zijn" maten. We zien hem glimlachen en veel blijheid uitstralen. Solidariteit loont dus!

Dank dank dank, 100x dank voor deze boeiende getuigenis, Bert!
Maar ook van harte proficiat voor al je werk!
 

Voor hen die er niet bij waren, hierbij vind je nog enkele foto’s en het filmpje over de bevrijding van die éne vrouw, Marie Jeanne. (klik op foto hier onder)
 

Volgende Living-Talk wordt alweer een topper! Niemand minder dan Jan De Cock komt vertellen. Lees hier al iets over hem!  Schrijf de datum nog maar eens extra in: vrijdag 12 maart!