Enkele minuten voor aanvang wandelde Jan, lachend, gepakt met een klein valiesje én zijn gitaar, onze living binnen. Na een hartelijke handdruk aan ieder van ons, zette hij zich en begon hij te vertellen over zijn ervaringen in gevangenissen. Soms dromend over de toekomst, soms opnieuw belevend van het verleden, maar vooral met een diep respect voor elke mens achter de muren. Het werd een liing-talk van hel naar hemel. En wij ... wij beleefden dit mee doorheen zijn woorden. 

Ik weet eigenlijk niet hoe ik aan dit verslagje moet beginnen en of ik het wel allemaal op papier kan zetten. 
Deze living-talk was voor mij zo aangrijpend, zo onvoorstelbaar, zo vol geloof in de goedheid van elke mens ....

Voor Jans getuigenis hadden wij allemaal voornamelijk een bepaald beeld over gevangennissen en zijn bewoners dat gevormd werd vanuit het standpunt van "de goeden", van diegenen (wij dus) die nog nooit (op kleine feitjes na) iets ergs fout hebben gedaan. Een beeld dus vanuit het "juiste" naar het "foute" ... en daarom hoofdzakelijk een "oordelende" visie.

Maar dan begon Jan te vertellen. Over de "hel" in vele gevangenissen waar hij vertoefd had. Het ene verhaal na het andere, de ene situatie na de andere.  En hoe meer ik hoorde hoe vaker ik figuurlijk van mijn stoel viel. Zo verbijsterend had ik deze gevangenisverhalen nooit of nooit verwacht. Enkele voorbeelden:  dagenlang en in de hitte geen eten of drinken krijgen; slapen in 2 houdingen: de helft van de nacht al staande tegen de muur, de andere helft tegen elkaar liggend; geen buitenlicht zien; om de 4 weken of meer je moeten douchen met een beker water; .... (voor hen die er niet waren: het is moeilijk de zovele verhalen hier opnieuw te vertellen ... ze waren té overdonderend)

Bij het horen van al deze helse sitiaties, begint er als het ware langzaam een overtuiging in mezelf te groeien: "dit" kan niet meer; "dit" is ver voorbij de grens van alle menselijkheid; dit is totaal "mensonwaardig", ook voor gevangenen !!! Dit is eigenlijk een aanval op de "mensheid" zelf...  

En dan ... dan begon Jan te vertellen over de "hemel" in de gevangenissen. En alweer stond ik perplex van de vele verhalen die hij vertelde, alweer opende hij mijn ogen en mijn kijk op gevangenen.  2  uitspraken die me raakten en die me zullen bijblijven:

"Ik dacht dat ik iets aan gevangen zou kunnen bieden, maar het omgekeerde gebeurde: gevangenen leerden mij enkele diepe waarden herontdekken die ik buiten de muren veel minder  tegenkwam."
En wat later: "Gevangenen hebben iets fouts gedaan, ja, maar! Er is nog zoveel goeds in hen. En het is dàt, dat ik wil ontdekken en waarvoor ik me wil openstellen."  

Nadat Jan vertrokken was - voor ons veel te vroeg, we hadden nog zovele vragen kunnen stellen, maar we begrijpen hem wel .... immers ook vele anderen willen hem ontmoeten - praatten wij nog lang na ... zijn getuigenis heeft diepe sporen nagelaten.   

Het was alweer een living-talk om van te leven ;-)

Ben jij er volgende keer bij?