Onze laatste Living-Talk van het jaar was alweer bijzonder. De gebeurtenissen van de laatste weken in de Vlaamse Kerk hadden eenieder wel getroffen, maar niet gekweld. Gelukkig maar! En zo werd het eigenlijk een hoopvol en warm gesprek, echt op zijn Roeach's rond 3 punten: kerk houdt ons scherp, leert ons samen-leven en ondanks alles, vergeven. 

Vanuit enkele krantenfragmenten (zie hieronder), vertelden we onze gedachten en zochten we hoe geloof in Christus en kerk kan samengaan. Want daarover waren we het al vlug eens: een kerk is er wel nodig, en niet alleen om het Woord zelf te op een of andere manier te verkondigen (wie zou het nog anders doen?, werd gezegd). Maar ook om te zoeken wat dit Woord vandaag kan inhouden. En het is dit laatste, vaak uitgedrukt in standpunten en normen, dat ons "scherp" houdt. Want door duidelijke en geregeld ook radikale standpunten, dagen ze ons wel uit tot een individueel nadenken. En is dat niet beter dan gewoonweg "niet nadenken en meelopen"? Voor- én nadelen. 

Kerk is ook nodig om te leren "samen-leven", werd er op een bepaald moment gesteld. In onze individuele samenleving wordt deze vaardigheid - maar wel een bijzonder eentje, want het maakt je gelukkig - minder nog aangeleerd, laat staan voor-geleefd. Moet het ons dan verbazen dat mensen minder of geen boodschap meer hebben aan normen? Sterker nog, dat men normen meer en meer als een last ervaart? Zijn normen nu meestal niet goede hulpmiddelen om met anderen samen te leven? Alleen in een gemeenschap kan je ze leren toepassen en ontdekken dat ze effectief kunnen helpen. Natuurlijk dat het individueel geweten de uiteindelijke beslissing neemt. Kan kerk wel én rechter én  ... spelen? Op basis van verschillende voorbeelden geraakten we hier niet zo goed uit.

Tot slot leefde er onder ons een opvallende vergevingsgezindheid. Vooral in de betekenis van: ondanks alles, en natuurlijk wel goed uitkijkend en doordacht, een nieuwe kans voor iedereen. Ook in geval van pedofilie....in de wereld van mensen ligt dit heel moeilijk, in de wereld van christenen ....

Het spreekt vanzelf dat dit verslagje zeer summier is, er werd natuurlijk veel meer verteld. En soms hoorden we zelfs plotseling heel opvallende woorden (vrouwen zijn zelf oorzaak van het celibaat van de priesters, en andere uitspraken ;-) ). Om dit te weten zul je de aanwezigen moeten aanspreken, of beter nog:

zet je volgend jaar opnieuw mee in de zetel van onze living! 

Enkele citaten uit kranten waarmee we ons gesprek begonnen: 

- Neen, ik ben mijn geloof niet kwijt. Mijn geloof hangt niet af van de geloofwaardigheid van het instituut kerk, maar, verdomme, dat instituut is wel nodig om het geloof in stand te houden. En dus ... (M. Van de Voorde)

- Vooreerst moet de kerk zich zolang dit drama niet helemaal rechtgetrokken is, volledig onthouden van welke morele zedenprekerij en betweterij ook. Laat de gelovigen hun geweten en het evangelie volgen en heb daar respect voor. (Lucas Vanclooster, de Redactie)

- is er een machtsstructuur in de kerk, of ook in de maatschappij, dat seksueel misbruik in de hand werkt? 

- Ik heb nooit gezegd dat Vangheluwe een goed mens is, wel dat hij goede zaken heeft gedaan. En dat is niet hetzelfde. Ook slechte mensen doen goede dingen. Het is ook niet omdat je iets afschuwelijks hebt gedaan dat je een slecht mens bent. Trouwens, wanneer ben je een goed/slecht mens?  (Rik Torfs) 

Bekijk ook zeker volgend interview met de abt van Westvleteren over hun opvang van de bisschop Vangheluwe. 
Pakkend!!!